شمیم عشق

تقویم ها ورق خورد و باز سالی نو با بهاری زیبا آغاز شد...

بهار طبیعت زیباست... اما بهار انسانیتمون رو بسازیم...

رو درخت قلب هامون شکوفه ی محبت پرورش بدیم.... برف سرد کینه ها رو تو دلامون آب کنیم... رودخونه ی دوست داشتن رو به سرزمین دل ها جاری کنیم...ترانه ی مهر بخونیم و محبت رو تو گوش ها زمزمه کنیم... با قلبی بهاری به استقبال بهار بریم...

سال نوی همه ی شما عزیزان رو تبریک میگم.امیدوارم سالی زیبا رو آغاز کنید و به همه ی آرزوهای قشنگتون برسید. میبخشید که این روزها به خاطر یه سری مشکلات فرصت اومدن به نت .پاسخ به کامنت هها ی شماو سر زدن به وبلاگ های شما خوبان رو ندارم... التماس دعا...

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم اسفند 1384ساعت 12:49  توسط سمانه اسحاقی(مسافرباران)  | 

 

صدايي از بيشه مرا مي خواند

و در اينجا هجومي سرد

بر تار دلم

چنگ درد مي اندازد

بايد انگار ببندم بارم

و همين امشب بايد بروم

سهم اين ثانيه ها بيماريست

و در آغوش كسي سايه ي من پندار نيست

دست هايم هم تنهاست

و حصاري سرد بر گرد نفس هايم است

مي برم در آب پايم را من

تا عبور خنك آب بر آن بوسه زند

گامهايم خسته اند

چشمهايم خسته

بازوانم خسته

زن همسايه فرياد مي زند:

"باز هم گريه ... باز هم فرياد... بس كن ديگر"

آري...

بي گمان بايد بروم جاييكه

مردمانش هرگز

صبح تا شب

باعث نشوند دردهايم را

عارض نشوند ناله هايم را

بايد كه همين امشب بروم

 

                               "مسافرباران"

 

+ نوشته شده در  شنبه بیستم اسفند 1384ساعت 17:44  توسط سمانه اسحاقی(مسافرباران)  | 

 

              نفس بر هوس پنجره مي بندم من

             بال ميگشايم در اوج تمناي حضور

             قسمت مي كنم ذره هاي نور را در پر پروانه ها

             نرم مي بندم دلم را بر هياهوي عبور

             مي كنم پرواز..

                                   ... من پرواز در آئينه ي پر حس نور

 

                                                                           مسافرباران 

                                                                            24/11/84

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم اسفند 1384ساعت 0:19  توسط سمانه اسحاقی(مسافرباران)  | 

 

چگونه مي توان سكوت كرد؟...

چگونه مي توان گذشت و نگفت؟...

چگونه مي توان دردي كه تا هميشه مهر داغ خود را بر قلب هاي بيدار خواهد نهاد را تسكين بخشيد؟...

...

چگونه مي توان سكوت كرد؟...

       كوردلان را ياراي درك فرياد هاي سكوت نيست...

ابر ها بغريد....

صاعقه ها بكوبيد...

زمين زير و رو شو...

آسمان كبود شو...

....

آسمان ببار...

آسمان ببار تا زمين اشك هايمان را نبيند...

زمين خموش تا زمان فريادمان را بشنود....

زمان... ببر فريادمان را و بكوب بر گوش كوردلاني كه نمي دانند جاي آنانكه دوستشان داريم در قلب ماست... نه بر روي زمين.

اگر به "مقدس ترين ساحت عشق" توهين كردند... اگر "نمادهاي عشقمان" را از روي زمين برداشتند... نه تنها خدشه اي بر اين "عشق" وارد نشد كه آن را فزوني بخشيد...

به پيش بيني قران فتنه ي شيطاني اين بار هم ناكام ماند.مسلمانان بيدارتر از آنند كه آنان مي پندارند... ما ساكت نخواهيم نشست...

اگر شما كعبه ي آمالمان را بر روي زمين ويران كرديد... ما، هم دنياي موهوم شما و هم آمال پليدتان را بر سرتان خواهيم كوبيد. حق پشت ماست... غيرت پيشه ي ماست... نفرت توشه ي ماست... نبرد با ذلت انديشه ي ماست... اتحاد سلاح كوبنده ي ماست... دنيا را بر سرتان خواهيم كوبيد!

آري... مسلمانان... حرمين را خواهيم ساخت... بهتر از قبل خواهيم ساخت... عاملان بمب گذاري و توهين به پيامبر را مجازات خواهيم كرد... روز موهوم كوردلان را به شب نابودي ابديشان مبدل خواهيم ساخت...

اما مسلمانان جواب آقا امام زمان را چه بدهيم؟...

 

پينوشت: مگر عشق واقعي غير از اين است؟ مگر تقدس عشق واقعي غير از تقدس اعتقادات عاشق است؟...

ميبينيد كه باز هم ناچار به تغيير سرويس وبلاگ شدم. طراحي اين قالب رو هم هنوز كامل نكردم. خوشحال ميشم اگه نظري دارين بفرماييد... به زودی لینک وبلاگ شما عزیزان رو هم از اون دو وبلاگ قبلی انتقال می دم. هر چند دوست نداشتم اولین پستم تو اين وبلاگ اينجوري باشه... اما نميشد سكوت كرد...

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم اسفند 1384ساعت 13:57  توسط سمانه اسحاقی(مسافرباران)  |